En toen was het zover. Donderdag 22 oktober vertrokken we met een leuke groep per bus uit Roermond om daarna via tussen station Sittard met vrolijk gemoed naar Kemzeke, in de nabijheid van Antwerpen, af te reizen, om een bezoek aan de Verbeke Foundation te brengen. De Verbeke Foundation is een immens grote private kunstsite, geopend op 1-6-2007 door de verzamelaars Geert Verbeke en Carla Verbeke –Lens. De hoofddoelstelling van beiden was om cultuur, natuur, en ecologie samen te laten komen om zo voor hedendaagse kunst, kunstenaars en bio-artiesten een bijzondere en unieke plek te scheppen. Vergankelijkheid speelt dan ook een bijzondere rol in dit unieke museum. Assemblages en collages zijn het belangrijkste onderdeel van het museum en worden op een bijzondere wijze tentoongesteld. Het museum drijft op een grote schare aan vrijwilligers die enthousiast achter dit unieke project staan.
Dat het een bijzonder museum is heb ik gezien aan de reacties van iedereen. Na aankomst keek iedereen zijn ogen uit tijdens de korte binnen en buiten rondleiding. We deden de korte versie omdat we iets later aangekomen waren door verkeersopstoppingen in regio Antwerpen. Na deze rondleiding werden we getrakteerd op vlaai en koffie, en werd er gezongen voor onze jarige Leo. Daarna ging ieder zijn eigen weg om zich te laten inspireren en verwonderen. Verwonderen omdat je dingen ziet die je nog nooit gezien hebt en tot nadenken dwingen. Het is voor iedereen in dit museum een ontdekkingstocht die zulke dimensies kent dat je het gevoel hebt dat je er snel weer naar terug moet komen om nog meer te kunnen aanschouwen. Dit gegeven zorgt er dan ook voor, dat Marjo en ik zeker driemaal per jaar in dit museum te vinden zijn, om de seizoenswisselingen te mogen ervaren op bepaalde vergankelijke kunstwerken. Vooral bij de paardenkudde staan we steeds even stil bij onze eigen vergankelijkheid om daarna een tijdje plaats te nemen in het paviljoen dat gemaakt is van oude kozijnen. Twee magische plekken in het museumpark voor contemplatie.
Aan het einde van de middag kwamen we weer samen in de grote hal van het museum en ik zag een grote saamhorigheid onder de LKK-ers die mij met trots vervulde en blij maakte. Zo moet het altijd zijn! Busje komt zo maakte een einde aan het museumbezoek. Een aantal mensen ging nog even snel een hapje eten en toen maakte het vertrek van de bus aan deze bijzondere dag een einde. Einde betekende vaak ook de letters boven de ingang van het concentratie kamp Auschwitz-Birkenau: ARBEIT MACHT FREI. Verbeke Foundation laat zien dat als de letters BEI verwijderd zijn de betekenis radicaal veranderd is. AR T MACHT FREI geeft hoop en is voor iedere kunstenaar en kunstliefhebber een groot goed. Na een dag in dit museum dient zich vergankelijkheid, relativiteit, maar ook hoop en schoonheid aan, waardoor we beseffen dat we leven. Leven dat de moeite waard is om te scheppen, lief te hebben of om er gewoon simpelweg te mogen zijn. Dat dit vrijheid behoeft is logisch. Kunst zonder die vrijheid is onmogelijk omdat vrijheid nu eenmaal de enige waarde is die alle andere waarden mogelijk maakt.
Jan Thijssen
